Πόση υπομονή, επιμονή και αγάπη χρειάζεται για να μπορέσει κανείς να ταυτίσει τα θέλω του με εκείνα ενός άλλου ανθρώπου και να μπορέσει τελικά να κρατήσει την σχέση;
Εσείς τι αντοχές έχετε; Μπορείτε να συγχωρείτε και να αποδέχεστε όσα δεν σας αρέσουν προκειμένου να κρατήσετε μία σχέση που ναι μεν σας καλύπτει σε κάποιους τομείς, σε κάποιους άλλους όμως μάλλον σας απωθεί;
Σε μιά παλαιότερη σχέση έκανα το λάθος να κάνω συνέχεια υποχωρήσεις για να "περνώ" καλά. Τελικά μετά από πολλά που έγιναν κατάλαβα ότι κανείς δεν αξίζει να καταπιέζεις τον εαυτό σου εσύ για να περνά αυτός καλά και τώρα είμαι σε θέση να απαντήσω στο θέμα κατηγορηματικά ΟΧΙ.
Από τη στιγμή που μια σχέση έχει πρόβλημα και για να περνάς καλά πρέπει πάντα ΕΣΥ να κάνεις υποχωρήσεις, δεν πρέπει να κρατάς, ούτε να προσπαθείς να βάζεις επιδέσμους σε μιά σχέση που ασθενεί. Μια σχέση σωστή σε καλ΄θπτει σε όλα και όχι σε μερικά. Και προπαντώς δε σου δημιουργεί αγχος και στεναχώριες.
Παρόλα αυτά όμως δεν βγαίνω ποτέ αμαχητί από μια σχέση.
Άλλωστε,
Αγάπη είναι να συγχωρείς.
Αγάπη είναι να δίνεις χωρίς να σε νοιάζει αν θα πάρεις.
Αγάπη είναι να αποδέχεσε και να αγαπάς τον άλλον για αυτό που είναι και όχι για αυτό που θα ήθελες να είναι. Να αγαπάς την μορφή του και όχι την μεταμόρφωσή του.
Δεν αγαπάς τον άλλο γιατί σου φέρεται καλά και τον ξεαγαπάς όταν σου φέρεται άσχημα.
Τον αγαπάς για αυτό που είναι και αυτό δεν είναι αδυναμία.
Είναι δύναμη και πίστη!
απο αναγνωστρια . ε.φ
